Valdimar Birgisson

Ég horfði á Landann á sunnudaginn þar sem var verið að fjalla um bygðamál og EBS, eða réttara sagt hugsanlega styrki ESB til landsbyggðarinnar ef við göngum í ESB. Það var tími til þess að fjalla um þetta mál í sjónvarpi. Það hefur ekki mátt segja frá því að það eru talsverðar líkur á því að dreifbýlið á Íslandi fái verulega styrki frá ESB göngum við í sambandið. Það kom mér á óvart að það var líkt og þáttastjórnandinn legði sig fram við að draga fram það neikvæða við þessa styrki. Ég velti því fyrri mér hvort hvort að stjórnandinn væri á móti ESB slíkur var viljinn til þess að draga fram neikvæða við styrki til landsbyggðar. Eða hvort hann teldi það skyldu sína að draga allt það neikvæða til þess að vera ekki sakaður um áróður. Það vantaði bara að bæta við að peningar væru af hinu illa eða eitthvað í þá áttina eða að þeir sköpuðu ekki hamingju.

En það var ágætt að sagt væri frá þessum styrkjum. Þarna komu fram nokkrar staðreyndir sem getur varla verið slæmt að komi fram. Eða hvað? Jú Björn Bjarnason er ekki á sama máli. Honum finnst að vera áróður að segja fá hugsanlegum styrkjum ESB. Hann gengur jafnvel svo langt að saka RÚV um að "hafa bitið á agnið hjá Evrópustofu" Svona er umræðan kæfð. Um leið og farið er að segja frá hvað aðild að ESB þýðir er ekki tekist á um málefnin. Það er ekki farið og rætt efnislega um hvað er rangt og hvað er rétt. Hvað er umdeilanlegt og hvað eru staðreyndir sem hægt er að byggja umræðuna á. Nei, það er hrópað, hrópað nógu hátt til þess að kæfa umræðuna vegna þess að það sem andstæðingar ESB óttast mest er öfgalaus umræða.